Scheepschirurgijns van de Verenigde Oost-Indische Compagnie waren verantwoordelijk voor de gezondheidszorg op de schepen en vestigingen van de VOC in Zuid-Afrika en Azië. Zij staan te boek als analfabeten en kwakzalvers of zelfs veredelde barbiers.

Iris Bruijn bewijst met haar diepgaande onderzoek dat het negatieve beeld een mythe is en laat tegelijkertijd de tragiek van deze chirurgijns zien. Ze laat 3000 chirurgijns de revue passeren en belicht hun opleiding, hun geografische herkomst, de carrière van de chirurgijns, hun levensverwachting en het rekruteringsbeleid van de VOC. Hoewel de scheepschirurgijns goed opgeleid en bekwaam waren, kregen zij te maken met onbekende exotische ziekten die, zo weten wij nu, niet te genezen waren.