Dit onderzoek bespreekt enkele eeuwen westerse concentratie op Christus’ lijden en sterven. Aan de orde komen verschillende visies op de betekenis van de passie, waarbij het woord ‘geestelijk’ nadruk krijgt. Het gaat dus om de plaats van de passie in de prediking, in vroomheidsgeschriften, in de geloofsbeleving en de geestelijke praktijk. Het onderzoek begint bij de late middeleeuwen en belicht vervolgens reformatorische visies op Christus’ lijden en sterven. Verder komt ook de postreformatorische periode van het gereformeerd piëtisme aan de orde, zoals belichaamd in het Engelse puritanisme en de Ned erlandse Nadere Reformatie. Op deze manier wordt helder hoezeer de passie centrale aandacht heeft gekregen in het westerse geestesleven.
